Paulinę Weber, historyk sztuki, interesuje
okrucieństwo w sztuce. Pisze nawet bloga o tej tematyce. Prowadzi też na
uniwersytecie w Wiedniu fakultet, który co roku okazuje się przedmiotem
najbardziej popularnym i kontrowersyjnym jednocześnie.
Czym jest Gałęziste? Czy to
neologizm, czy może nazwa własna? Co ma z nią wspólnego okładka z
ukrzyżowanym na drzewie człowiekiem?
Dawno żadna książka nie zaintrygowała mnie tak bardzo samym tylko tytułem i grafiką. A potem doszedł opis fabuły.
Nawet nie chcę liczyć, ile mam w
domu nieprzeczytanych książek. A dodam, że wszystkie są chciane i wyczekiwane.
Dziwnym tylko trafem na półkę trafiają ciągle nowe, a na tamte zwyczajnie
brakuje mi czasu. A w tym miesiącu dojdą kolejne. Zobaczcie, co zwróciło mogą uwagę
wśród majowych zapowiedzi wydawniczych.
Kto z nas nie słyszał o magicznym zwierciadle,
które zamiast dobra pokazywało zło, a brzydkie rzeczy – jako piękne? O tym, jak
rozbiło się na miliony maleńkich okruchów? I wreszcie o Kaju, do którego serca
i oka wpadły dwa z nich, oraz o Gerdzie szukającej ukochanego chłopca? W końcu
mowa o jednej z najpopularniejszych baśni Andersena – „Królowej Śniegu”. Co ma
wspólnego, oprócz tytułu, z nową powieścią Anny Klejzerowicz?
W tym miesiącu próżno szukać
romantycznych powieści. Za to zadowoleni będą fani mocnych wrażeń. Ciekawi?
Zapraszam na przegląd kwietniowych zapowiedzi Wydawnictwa Albatros.
Melvin Mars spędził w więzieniu dwadzieścia
lat. To ponad siedem tysięcy dni na oswojenie się z myślą o śmierci. To też
przeszło tysiąc tygodni z wyrokiem za zbrodnię, której nie popełnił. A do
której w ostatniej dobie jego życia przyznał się ktoś inny. Dlaczego?
„Spójrz na te komentarze, Max.
Spójrz na to plugastwo. Zobacz, jak bardzo świat nienawidzi pięknych ludzi,
ludzi bogatych i szczęśliwych, którzy mają pieniądze i miłość. Nie rozumiesz
tego, Max? Ktoś zabił Woodów, bo byli szczęśliwi.”*
Czy można być świadkiem wydarzenia i jednocześnie
o nim nie pamiętać? Policja jest pewna, że Katarzyna widziała morderstwo swojej
siostry bliźniaczki, Ewy. Jednak ani wtedy, ani dwadzieścia cztery lata później
kobieta nie jest w stanie sobie niczego przypomnieć. Cały też czas przepełnia
ją dojmujące poczucie winy, z którym trudno jej sobie poradzić. Ma kuratora i
wyrok za brutalne pobicie, nie panuje nad agresją. A dzięki wieloletnim
treningom krav magi umiałaby zabić w cztery sekundy.
Audycje radiowe były kiedyś tak ważnym wydarzeniem, że
dookoła odbiornika zbierała się cała rodzina i sąsiedzi. Do tej pory wiele osób
podporządkowuje swój rytm dnia emisji serialu czy wiadomości. Nie sądziłam
jednak, że są jeszcze miejsca, gdzie wyczekuje się na telefon. Okazuje się
bowiem, że Farerzy najbardziej cenią sobie więzy rodzinne i lokalne, a
kultywowanie tradycji to dla nich świętość. O małej społeczności Vestmanny i
jeszcze mniejszej wyspie Fugloy pisze Ove Løgmansbø w najnowszej powieści „Połów”.
Podsumowanie,
głosowanie, przyznawanie nagród – lubimy oceniać, faworyzować i wskazywać, co jest
warte uwagi. Co roku obiecuję sobie, że przeczytam wszystkie nominowane książki
w plebiscycie portalu lubimyczytac.pl, bym w końcu mogła z czystym sumieniem
oddać głos. Składam też sobie obietnicę, że obejrzę filmy nominowane do Oscara…
Kamienicznik jest ucieleśnieniem najgorszych koszmarów
każdego wynajmującego. Skąpy, wścibski i odpychający, nie ma w sobie niczego,
co wzbudza sympatię lub zaufanie. A mimo to na jego pokoje nie brakuje
chętnych. Co takiego przyciągającego ma w sobie zaniedbana kamienica w
szemranej dzielnicy Londynu?
Nie codziennie morze wyrzuca na
brzeg odciętą lewą stopę w bucie. A już zupełnie niespotykana jest sytuacja,
gdy w odstępie kilku dni na plaży tych stóp przybywa – w różnych rozmiarach i w
różnych modelach butów. Nie głowa, nie ręka, ale właśnie stopa, i to lewa -
dlaczego? Pomysł autora tak mnie zaintrygował, że nie było innej opcji –
musiałam przeczytać „Szumowiny”.
Zwykle dzieciństwo kojarzy się z
ciepłem rodzinnego domu, ulubioną maskotką czy zabawą. Mike zapamiętał je
inaczej: gdy ostatni raz widział ojca, mężczyzna prowadził samochód i miał
plamę krwi na mankiecie koszuli. Potem zostawił go na placu zabaw i już nigdy
nie wrócił.
Czy Kuba Rozpruwacz korzystałby
dzisiaj z Twittera? Czy Dusiciel z Bostonu zmieniałby swój status związku na
Facebooku? Co udostępniliby na tablicy i ile mieli polubień? Media
społecznościowe mają ogromną siłę rażenia, przekonaliśmy się o tym wielokrotnie.
Potrafią zjednoczyć masy, przykleić łatkę albo w krótkiej chwili zniszczyć
wizerunek. Bob Rzeźnik z „Krwawej wyliczanki” doskonale o tym wie. Ukryty za
wieloma zaporami sieciowymi manipuluje tłumem i naśmiewa się z policji.
Bezkarny i anonimowy, każdy nowy wpis kończy hasztagiem: #zabicwszystkieswinie.
Październik
jest wyjątkowym miesiącem dla Dość poważnie. To właśnie w nim udowodniłam
sobie, że potrafię i chcę regularnie blogować. W efekcie pojawiło się najwięcej
wpisów w historii, bo aż osiem, a łącznie z tym dziewięć (!). Zwiększyła się
też liczba wyświetleń. Bardzo wam dziękuję za wszystkie odwiedziny i
komentarze.
Są inni. Nie mają skazy charakterystycznej dla
bohaterów powieści kryminalnej – ich przeszłość nie jest naznaczona chorobą
alkoholową, nie mają też problemów w kontaktach międzyludzkich. Pia i Oliver są
bardzo podobni do nas, tyle że pracują w policji kryminalnej.
Dwa kanały w telewizji, handel na
łóżku polowym i kasety VHS. Magazyny ze zdjęciami gwiazd w rozciągniętym
swetrze i bez retuszu. I nazwiska – marki, za którymi stał talent i ciężka
praca. Nie nagość. Nie skandal. Jak wyglądało życie bez celebrytów i
wszechobecnych reality show?
Interesuje nas życie znanych osób,
konflikty, plotki i skandale. Nie bez powodu Fakt jest najlepiej sprzedającym się dziennikiem w kraju. Ale
lubimy też podglądać, czego doskonałym przykładem był Big Brother. Szukamy emocji. Na pewno znaleźlibyśmy je w reality
show Opętanie.
Labirynt był tylko początkiem. Uwięzieni
w nim nastoletni chłopcy przez dwa lata nie mogli znaleźć wyjścia. Wszystko się
zmieniło, gdy do grupy dołączył Thomas. Przed najodważniejszymi z nich DRESZCZ
postawił kolejne zadanie – przedarcie się przez Pogożelisko pełne Poparzeńców.
Co spotkało Streferów na ostatniej prostej wyścigu po lek?
Powinnam się nazywać Nosowska, aż tak lubię ją i Hey. Z upodobaniem czytam kryminały i literaturę młodzieżową. Chodzę też na ekranizacje. Sprawdzam, co jest warte polecenia i piszę o tym... dość poważnie.
