książki

E. Lockhart – Byliśmy łgarzami

13:13:00Izabela Lemke



Do przeczytania „Byliśmy łgarzami” E. Lockhart z tytułowej okładki zachęca nas John Green. Pisze on, że jest: „Wciągająca, piękna i diabelnie inteligentna. Tej książki długo nie zapomnicie.” Ja mam trochę inne zdanie. 

Główną bohaterką jest siedemnastoletnia Cadence. Jej rodzinę łatwo można scharakteryzować: wszyscy mają jasne włosy, są wysocy i wysportowani, zawsze się uśmiechają i kłamią. Sinclairowie są na tyle bogaci, że mają własną wyspę. To właśnie tam co roku na wakacje zjeżdża się cała familia. Na wyjazd na Beechwood z utęsknieniem czekają łgarze: Cadence oraz Johnny i Mirren, jej kuzyni. I jeszcze Gat. Pewnego lata Cady ma wypadek. Nie pamięta, jak do niego doszło. Nikt nie chce jej o nim opowiedzieć, a członkowie jej paczki nie odpowiadają na maile i telefony. Dlaczego?

Początek może zniechęcić, bo jest jak z pamiętnika nastolatki, która się przedstawia i opisuje swoją rodzinę. Dodatkowo utrzymany jest w specyficznej formie. Zdania są krótkie, zaczynają się od nowego akapitu. W jednym miejscu miałam wrażenie, że czytam wiersz. Nie odłożyłam książki tylko z powodu pozytywnych recenzji, jakie pojawiły się na jej temat. Postanowiłam dać jej szansę. Przyzwyczaiłam się do stylu i mini akapitów, które nadal pojawiały się co jakiś czas. Było też kilka fragmentów, które wprawiły mnie w osłupienie. Nie wiedziałam, czy dotyczą nadnaturalnych zdolności Cadence, czy są metaforą. Zacytuję wam dwa wyraziste fragmenty, sami zobaczcie, o co mi chodzi.


„Mój ojciec już wcześniej wynajął firmę zajmującą się przeprowadzkami. Wynajął też dom. Umieścił ostatnią walizkę na tylnym siedzeniu mercedesa (zostawiał mamie tylko saaba) i uruchomił silnik.
Potem wyjął rewolwer i strzelił mi w pierś. Upadłam na trawnik. Przez wielką dziurę od kuli moje serce wyturlało się z klatki piersiowej i spadło na grządkę kwiatów. Krew tryskała rytmicznie z otwartej rany,
a potem z moich oczu,
moich uszu,
moich ust.
(…) Matka straciła panowanie. Powiedziała, żebym wzięła się w garść.”

A to o Gacie. Niecodziennie można się spotkać z takim opisem osoby, prawda?

„Był kontemplacją i entuzjazmem. Ambicją i mocną kawą.”

Książka porusza kilka ważnych kwestii, jak na przykład rasizm i wpływ pieniędzy na relacje rodzinne. Nie wciąga, ale zaciekawia na tyle, że chce się poznać koniec. A gdy już poznaje się rozwiązanie historii, to no cóż, jest ono najlepszym momentem. Finał zarówno mocno mnie zaskoczył, jak również sprawił, że zaczęłam łączyć fakty, których wcześniej nie dostrzegłam. Okazało się, że „Byliśmy łgarzami” zostało bardzo przemyślanie napisane.

Powiem tak: nie chciałabym mieć tej książki na półce, średnio przypadła mi do gustu, ani wam jej nie odradzam, ani nie polecam. Jest przeciętna. Słabo zapada w pamięć. Ja po kilku tygodniach od jej przeczytania, nie wiedziałam, jak ma na imię główna bohaterka. Jedynie wyjaśnienie zagadki zostało mi w głowie.

You Might Also Like

5 comments

  1. Książka ma intrygujący tytuł sugerujący nieco poważniejszą lekturę. Spodobał mi się drugi cytat, bo utożsamiam się z tym opisem ^^

    OdpowiedzUsuń
  2. Już po tych fragmentach widzę, że książka nie przypadłaby mi do gustu :)

    OdpowiedzUsuń
  3. To jest jedna z książek, które mocno tracą na polskim przekładzie. Mimo wszystko, uważam, że to świetna młodzieżowa pozycja i na długo ją zapamiętam, ale jak widać ile czytelników, tyle opinii ;)

    OdpowiedzUsuń
  4. Mimo wszystko, książka przeogromnie mnie ciekawi i marzę o jej przeczytaniu!

    OdpowiedzUsuń
  5. Hm, ciekawa jestem książki i właśnie tego zakończenia, o którym wszyscy piszą, że jest bardzo zaskakujące :)

    OdpowiedzUsuń

Archiwum

O blogu

Dość poważnie

Wszystkie teksty opublikowane na tym blogu są mojego autorstwa. Zabraniam ich kopiowania oraz wykorzystywania bez mojej wiedzy i pisemnej zgody.

Formularz kontaktowy